در دنیایی که می‌خواهد همۀ انسان‌ها را به یک شکل بتراشد، «توتوچان» قصۀ جوانه زدن در شکافِ دیوارهای این محدودیت است. انیمیشن «توتوچان: دخترکی آن سوی پنجره» (۲۰۲۳) که به کارگردانی «شینوسوکه یاکوا» بر پرده سینما رفته، از کتابی به همین نام و به قلم «تتسوکو کورویاناگی» اقتباس شده است که خاطرات واقعی نویسنده از دوران کودکی‌اش را در برمی‌گیرد. این اثر ما را به توکیویِ سال‌های جنگ می‌برد؛ جایی که یک مدرسۀ معمولی، گنجایشِ روحِ سرکش و کنجکاوِ دخترکی کوچک را ندارد. توتوچان، از مدرسه‌ای که او را عجیب می‌بیند رانده می‌شود و به مدرسۀ «توموئه» پناه می‌برد که هیچ شباهتی به مدرسه‌های متعارف ندارد. در این مدرسه، که واگن‌های قطار در آن تبدیل به کلاس شده‌اند، آقای کوبایاشی به توتوچان می‌آموزد که تمایزِ او نه یک عیب، بلکه توانایی منحصر به فرد اوست.
«توتوچان: دخترکی آن سوی پنجره» فراتر از یک سرگرمی ساده، امکان وجود نظام آموزشی دیگری را به تصویر می‌کشد که در آن، کودک پیش از آنکه دانش‌آموز باشد یک «انسان» است. انیمیشن با رنگ‌آمیزی‌های لطیف و موسیقیِ گوش‌نواز، به ما یادآوری می‌کند که هر کودک دنیایی است منحصر‌به‌فرد که اگر به درستی دیده شود، می‌تواند از پشت پنجره‌ها به افق‌های دوردست پرواز کند.